Ten materiał był przygotowywany od 27 września, i chociaż wiele mediów wyprzedziło nas w wyświetleniu faktu uroczystego odsłonięcia na Donbasie tablicy pamiątkowej bojówkarza, nikt nie zadał sobie trudu zanalizowania, w jaki sposób młodzi ludzie z Ałtaju trafiają do nielegalnych ugrupowań zbrojnych „noworosji”
Zespół InformNapalm.org w swoich OSINT-śledztwach ujawnia nie tylko wojskową stronę rosyjskiej agresji, lecz także dodatkowe siły, wciągnięte przez Kreml w wojnę na Donbasie.
Temat rosyjskich „ochotników” na wschodzie Ukrainy bywał nie raz omawiany. Wiadomo, że większość walczących na Donbasie „ochotników – uczestników pospolitego ruszenia” trafia w scentralizowany sposób do strefy konfliktu, często będąc przedstawicielami różnych organizacji społecznych (kozaków dońskich, sojuszów weteranów, klubów wojskowo-patriotycznych i innych), mających legalną rejestrację i status w Rosji. Są one główną platformą do werbowania przez rosyjskie służby specjalne mięsa armatniego dla zagranicznych operacji wojskowych.
W przedstawionym materiale chcemy zwrócić uwagę na ałtajską filię tak zwanej Międzyregionalnej Patriotycznej Organizacji Społecznej „Dobrowolcy” [„Ochotnicy” – uwaga tłumacza], utworzoną w 2014 roku. Jednym z głównych kierunków działania organizacji „Dobrowolcy” jest „patriotyczna praca z młodzieżą”, a mówiąc konkretnie – wepchnięcie młodzieży w łapy bojówkarzy. Równocześnie organizacja prowadzi prace wspierające rodziny zabitych na Donbasie „ochotników” i rannych, którzy powrócili z wojny, również dzięki swoim związkom z organizacjami wojskowo-medycznymi Rosji, gdzie leczeni są bandyci, którzy powrócili (czasem tylko w częściach) z ukraińskiego Donbasu.
Prezesem rady Międzyregionalnej Patriotycznej Organizacji Społecznej „Dobrowolcy” jest Aleksandr Ilutienko z Nowosybirsku, pseudo Palestiniec. Jedna z ostatnich imprez organizacji miała miejsce 26 września 2015 roku we wsi Oziorki Kraju Ałtajskiego, na której odbyło się odsłonięcie tablicy pamiątkowej na cześć Iwana Korolkowa (ur. w 1989 r., pseudo Car), zabitego 28 stycznia 2015 roku w rejonie Debalcewa (patrz wideo). Inicjatorami postawienia tablicy były regionalna barnaulska organizacja weteranów Afganistanu i innych wojen lokalnych, ałtajscy ochotnicy „noworosji”, związek zawodowy „Solidarność im. P. Stołypina” i jego prezes Andriej Majewicz.
Nie jest to jedyny barnaulski „ochotnik”, skierowany przez Majewicza i jego kuratorów z GRU na pewną śmierć w Ukrainie. Co najmniej jeszcze 7 mieszkańców wróciło do ojczyzny jako ładunek 200 [kryptonim dla transportu poległych żołnierzy – uwaga tłumacza]:
– Konstantin Rusakow, 1957 r. ur. Były deputowany Ałtajskiej Krajowej Rady Ustawodawczej, wykładowca Ałtajskiego Uniwersytetu Państwowego, doktor nauk historycznych. Służył w pododdziale „Ławina”;
– Aleksandr Borowinski, 1980 r. ur. Weteran walk w Czeczenii, pracował w Kolejach Rosyjskich. Służył w pododdziale „Ławina”;
– Siergiej Kiertel, 1976 r. ur. Weteran walk w Czeczenii, służył w batalionie „Tigr” Głównego Urzędu Spraw Wewnętrznych Kraju Ałtajskiego, pseudo Direktor. Służył w pododdziale „Wostok”, pseudo Churchill;
– Wasilij Tkaczow, 1968 r. ur. Pseudo Ałtaj, służył w pododdziale kozackim;
– Aleksandr Usow, 1992 r. ur. Służył w brygadzie międzynarodowej;
– Igor Antonow, Podpułkownik rezerwy, pracował jako prawnik w sojuszu weteranów Afganistanu Kraju Ałtajskiego, uczestnik walk w Afganistanie;
– Dienis Suchariow, 1978 r. ur. Weteran walk w Czeczenii. Pseudo Suchar, służył w pododdziale „Sut wriemieni”, batalion „Wostok”.
Pod kierownictwem Majewicza w czerwcu 2015 roku w Barnaule odbyło się odznaczenie 35 „ochotników pochodzących z pospolitego ruszenia” z Kraju Ałtajskiego, walczących w Ukrainie, którym wręczono „numerowane” medale „Obrońcy Ojczyzny”.
Zespół InformNapalm zidentyfikował szereg barnaulskich „ochotników” oraz postarał się prześledzić schemat, według którego trafiają oni do nielegalnych ugrupowań zbrojnych „noworosji”. W wyniku analizy posiadanych informacji ujawniono:
- Anar Bajramow (archiwum albumu zdjęć, archiwum kontaktów), ur. 01.01.1993, miejsce zamieszkania – Barnauł. Z zapisów o służbie wojskowej wynika:
2011-2012 – jednostka wojskowa 88612, nauka artyleryjska, Kołomna, Moskiewska obłast;
2013-2014 – jednostka wojskowa 22316, 32. oddzielna brygada zmechanizowana, Nowosybirska obłast, m. Szyłowo (ta jednostka niejednokrotnie była wspominana w kontekście okupacji Krymu i wojny na Donbasie);
2014-2015 – 10. brygada przeznaczenia specjalnego Głównego Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego, jednostka wojskowa 51532, Kraj Krasnodarski, m. Goriaczij Klucz (brygada specjalnego przeznaczenia również została zauważona w Ukrainie).
Bajramow ma interesującą biografię wojskową, jednak w albumach praktycznie nie ma zdjęć z okresu służby w artylerii oraz w 32. brygadzie, tylko kadr z towarzyszami broni z sierpnia 2014 r. ze świeżo otrzymanymi medalami „Za powrót Krymu” na portalu ok.ru.
Wydaje się, że Bajramow nie mówi prawdy o służbie w 10. brygadzie specnazu GRU, jednak na jego profilu ok.ru wśród październikowych zdjęć z 2014 roku jest kilka ciekawych kadrów, na których w namiocie z Anarem (zaznaczony czerwoną strzałką) pozuje kilku młodych ludzi w uniformie „gorka” i tielniaszkach, noszonych zazwyczaj przez rosyjskich desantowców i specnaz.
Uwaga: warto zaznaczyć, że zdjęcie z tej serii można znaleźć na portalu innego ałtajskiego „ochotnika”, Kiriłła Giejsta (zaznaczony niebieską strzałką), właśnie to zdjęcie daje wiele informacji, w tym tłumaczy zapis o przynależności Bajramowa do 10. brygady specnazu. Analiza zdjęcia jest przedstawiona w następnym punkcie.
Wśród innych zdjęć Bajramowa jest szereg kadrów z Ałtaju z „towarzyszami broni” z walk na Donbasie oraz kadry z odznaczenia wspomnianym wyżej medalem „Obrońcy Noworosji”.
- Kiriłł Giejst (archiwum albumu zdjęć, archiwum kontaktów), ur. 01.10.1990 w m. Zarinsk, Kraj Ałtajski, zamieszkały w Barnaule. Postów i zdjęć, świadczących o służbie wojskowej, nie ma na profilu Giejsta (przypuszczalnie świadomie ukryte), jednak są wyjątki: zdjęcie udostępnione 30 października 2014 r., na którym razem z Giejstem (zaznaczony niebieską strzałką) pozują kilku młodych ludzi w tielniaszkach, w tym nasz pierwszy figurant Bajramow (zaznaczony czerwoną strzałką). Ciekawe są inne szczegóły, związane z tym zdjęciem – komentarz „ojca-tutora” z ałtajskiej filii „Dobrowoców” Andrieja Majewicza: „Nie widzę DImana?? Pewnie płow gotował w tym czasie!” i oczywiście, geo-tag „Goriaczij Klucz”.
Uwaga: przypominamy, że w rejonie miescowości Goriaczij Klucz, Molkino Kraju Krasnodarskiego, dyslokuje się 10. oddzielna brygada specjalnego przeznaczenia Głównego Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Również tam rozmieszczono kilka obozów polowych, poligonów i strzelnic. W okolicach miejscowości Psekups znajduje się obóz ćwiczeniowy, wykorzystywany przez rosyjskie dowództwo wojskowe w celu przygotowania „ochotników”, przerzucanych później na Donbas. Patrz wcześniejsze materiały InformNapalm.org:
* Rosja – sponsor międzynarodowego terroryzmu: obozy przygotowawcze bojówkarzy na rosyjskim terytorium i grupy „sił inwazyjnych” – 44-letni „ochotnik” Jurij Butiatow z Dalekiego Wschodu ćwiczy na poligonie w Goriaczim Kluczu;
* „Szedł sobie kozak daleko, z medalem na piersi”. Rosyjscy kozacy dońscy rezerwą Ministerstwa Obrony Rosji – kozacy ćwiczą na poligonie wojskowym Ministerstwa Obrony Rosji w miejscowości Molkino.
Wśród innych zdjęć Giejsta jest szereg foto z Ałtaju z imprez z „towarzyszami broni” uczestniczącymi w walkach na Donbasie, o których mówiono wyżej, w tym z figurantem nr 1 Bajramowem, oraz z Iwanem Pachomowem (zaznaczony zieloną strzałką) i Dawitem Basiłaszwilim (zaznaczony żółtą strzałką) – o nich później – oraz z tutorem z „Dobrowolców” Andriejem Majewiczem (zaznaczony czarną strzałką).
- Iwan Pachomow (archiwum albumu zdjęć, archiwum kontaktów), ur. 16.11.1990, zamieszkały w Barnaule. Posty i zdjęcia ze służby wojskowej na profilu Pachomowa nie są liczne (przypuszczalnie w latach 2013-2014 służył w Wojskach Powietrznodesantowych), lecz, w odróżnieniu od innych „towarzyszy broni” z walk na Donbasie, Iwan miał odwagę udostępnić zdjęcia, zrobione w strefie walk na Wschodzie Ukrainy, z których część jest umieszczona na jego profilu ok.ru. Jest tam również zdjęcie Pachomowa z rosyjskim propagandystą kanału telewizyjnego „Rossija”, autorem reportaży z serii „Korespondent specjalny”, Aleksandrem Buzaładzem (zaznaczony różowym kwadratem), umieszczone w kwietniu 2015 roku. Pachomow jeszcze w listopadzie 2014 roku był zidentyfikowany przez Centrum „Myrotworec” i wpisany do bazy danych terrorystów „Czyściec”.
Uwaga: w kwietniu 2015 roku na kanale telewizyjnym „Rossija” pokazywano film propagandowy A. Buzaładzego „Obcęgi” o sytuacji na kierunku nowoazowskim i w Szyrokine. Sądząc ze zdjęć Pachomowa, datach ich udostępnienia, komentarzy i geo-tagów – w październiku 2014 – maju 2015 przebywał on w rejonie Szyrokine.
Wśród innych zdjęć Pachomowa jest szereg foto z Ałtaju , na których pozuje z „towarzyszami broni” z walk na Donbasie, o czym wspomniano wyżej, w tym również zdjęcia z figurantami niniejszego śledztwa – Basiłaszwilim i Bajramowem.
Interesujące są również zdjęcia z „letniego zjazdu 2015”, przypuszczalnie mającego miejsce na Ałtaju, według których „ochotników” na strzelnicy trenują rosyjscy kadrowi wojskowi, Pachomow pozuje z najnowszym karabinem snajperskim SWD-S.
- Dawit Basiłaszwili (archiwum albumu zdjęć, archiwum kontaktów), ur. 19.02.1993, zamieszkały w Barnaule. Tancerz baletu i nieudacznik Basiłaszwili – niedoszły Cyskaridze (uczył się w Ałtajskim Krajowym Collegium Kultury) – został bojówkarzem. W odróżnieniu od swoich „towarzyszy broni” udostępnia niewiele informacji i zdjęć, jednak tyle wystarczy, tym bardziej, że niejednokrotnie widać go na wideo i foto innych figurantów. Zgodnie z informacją InformNapalm, Basiłaszwili jeszcze w marcu tego roku został zidentyfikowany przez Centrum „Myrotworec” i wpisany do bazy terrorystów „Czyściec”.
Autor śledztwa OSINT Irakli Komaxidze.
Informacja przygotowana specjalnie dla projektu InformNapalm.org, przy przedruku i wykorzystaniu materiału obowiązkowe jest umieszczenie linku do autora i naszego projektu.
Tłumaczenie: Iaroslava Kravchenko